*

This week in 8>1000 …

and …

*

*

*

Deze week in 8>1000 …

en …

*

*

You can see them standing there in the narrow streets of the old part of the fishing village. Large earthenware pots containing sturdy jade plants. Right by the front door. How old are they? And who propagated them back then? The current occupant of the house? Or someone from the previous generation, or even the generation before that? The jade plant in the photo could well be a family heirloom.

They grow slowly and gradually. In the wild in Southern Africa, they can live for tens, perhaps even a hundred years. Crassula ovata, jade plant, money tree, lucky plant. The thick, round leaves resemble pieces of green jade. Crassula – ‘thick’ – ovata – ‘egg-shaped’. Read here The Auspicious Arrival of the Jade: Herald of Good Fortune about Isabella Stewart Gardner’s jade plants.

Hmm, the reddish-brown hue, the weight, and the immobility of the Mountain; the lush green, the soft, rounded shape of the leaves, and the abundance of the Wind.

Wood above Mountain. Can you picture it? On the slope or summit of a mountain stands a weathered old conifer. Or, atop a dune, a wind-battered maritime pine. For both, water and nutrients are scarce. Shelter, too, for that matter; the elements have free rein there. The tree has no choice but to grow very slowly. Gradually.

Old, gnarled trees were a favorite subject for Chinese landscape painters. Ma Yuan 馬遠, a renowned painter of the Song dynasty – who lived from 1160/1165 to 1225 – often depicted them in his landscapes as a symbol of gradual development and long life.

And another fascinating work by Ma Yuan, the title of which I was unable to find.

The venerable pine trees depicted in the Song dynasty paintings can also be found in another, more manageable format. With the necessary patience and by guiding the growth patterns of the young pine, a miniature tree is created: a bonsai 盆栽 (translated as ‘plant in a pot’ – hmm, I used to think that ‘bonsai’ was a deeply philosophical concept, rooted in Shinto or Zen Buddhism, but it simply means ‘plant in a pot’!).

Let’s go back to the Crassula for a moment. The growth of the jade plant can also be controlled so that it develops into a bonsai. Jade bonsai can also reach a considerable age.

But should we really classify the bonsai phenomenon under the hexagram Gradually? Perhaps, given all the pruning and shaping involved, it would be better suited to the next one, Chapter 54. Subordinate?

Gradually and Subordinate – two characteristics that seem so different, yet are closely related. You simply need to turn one of the hexagrams upside down.

More on Subordinate coming soon.

*

In de smalle straatjes van het oude gedeelte van het vissersdorp zie je ze staan. Grote aardewerkpotten met daarin robuuste jadeplanten. Naast de voordeur. Hoe oud ze zijn? En wie heeft ze indertijd gestekt? De huidige bewoner van het huis? Of iemand van de vorige generatie, of zelfs van de generatie daarvoor? De jadeplant op de foto zou zomaar een familie-erfstuk kunnen zijn.

Ze groeien langzaam en geleidelijk. In het wild in Zuidelijk Afrika kunnen ze tientallen, wellicht honderd jaar oud worden. Crassula ovata, jadeplant, geldboom, apenbroodboom, geluksplant. De dikke, ronde bladeren hebben een gelijkenis met stukjes groene jade. Crassula - ‘dik’ - ovata - ‘eivormig’. Lees hier The Auspicious Arrival of the Jade: Herald of Good Fortune over de jadeplanten van Isabella Stewart Gardner.

Hmm, het roodbruine, de zwaarte, het onbeweeglijke van de Berg; het weelderig groene, de zachte, ronde bladvorm, de welvaart van de Wind.

Hout over Berg. Zie je het voor je? Op de flank of de top van een berg staat een verweerde oude naaldboom. Of, bovenop een duin, een door de wind geteisterde zeeden. Voor beide zijn water en voeding schaars. Beschutting trouwens ook; de elementen hebben er vrij spel. Voor de boom zit er niets anders op dan heel langzaam te groeien. Geleidelijk.

Oude, kronkelige bomen vormden een geliefd onderwerp voor Chinese landschapschilders. Ma Yuan 馬遠, een vermaard schilder uit de Song-dynastie – hij leefde van 1160/1165 tot 1225 – heeft ze vaak afgebeeld in zijn landschappen. Als zinnebeeld van geleidelijke ontwikkeling en van een lang leven.

En nog een fascinerend werk van Ma Yuan, waarvan ik de titel niet kon achterhalen.

De eerbiedwaardige dennen op de Song-schilderijen komen we ook in een ander, handzaam formaat tegen. Met het nodige geduld en het leiden van de groeipatronen van de jonge den ontstaat een miniatuurboom, een bonsai 盆栽 (vertaald als ‘plant in pot‘ – hè, ik dacht ook dat ‘bonsai’ een diep filosofisch begrip was, ingebed in Shinto of Zen-boeddhisme, maar het betekent ‘plant in pot‘).

Nog even terug naar de Crassula. Ook het groeien van de jadeplant kan beteugeld worden om zich tot bonsai te ontwikkelen. Ook de jade-bonsai kan een aanzienlijke leeftijd bereiken.

Maar moeten we het bonsai-fenomeen eigenlijk wel onder het hexagram Geleidelijk scharen? Misschien past het, gezien al leiden en modeleren, beter onder dat van het volgende hoofdstuk 54. Ondergeschikt?

Geleidelijk en Ondergeschikt, twee schijnbaar zo verschillende karakteristieken, maar toch nauw aan elkaar verwant. Je hoeft het hexagram van de een er alleen maar voor om te draaien.

Over Ondergeschikt binnenkort meer.

*

The camera follows Jan Kallenbach (1943–2021), a celebrated figure in the world of Kyokushin karate. During one of his stays in Japan, he meets Kenichi Sawai, the founder of Taikiken.

Kenichi Sawai had been stationed in Beijing as an army officer during the war and had heard of Wang Xiang-Zhai’s fame whilst there. The story goes that, for Sawai, the only way to make contact with Grandmaster Wang was to challenge him to a public duel.

Sawai, who held high ranks in Judo and Kendo, didn’t stand a chance and was so impressed that, until the end of the war, he studied Grandmaster Wang’s I Chuan and zhan zhuang through one of his top students. Upon his return to Japan, Kenichi Sawai named his style Taikiken, which was largely based on I Chuan.

Eventually, Kenichi Sawai advises Jan Kallenbach to go to China to get closer to the source of Taikiken and I Chuan. Wang Xiang-Zhai has long since passed away by then, but Jan comes into contact with Li Jian-Yu in Beijing.

Li Jian-Yu is a calligrapher by profession and trained and studied directly under Wang Xiang-Zhai. In the video, Li practices single and double pushing hands with Jan, which they manage remarkably well despite the significant difference in height.

Wang Yu-Feng, Grandmaster Wang’s daughter, then takes the floor. She briefly explains how difficult it had been to preserve I Chuan through the turbulent times following the Chinese Revolution.

In 1999, during a study trip with my former sifu and a group of colleagues, we met Mrs. Wang. It was clear to us that she had not emerged physically unscathed from those turbulent times, but during a spirited Jian Wu demonstration she gave, there was no sign whatsoever of any disability.

Cui Rui-Bin, another prominent direct disciple of Wang Xiang-Zhai, then speaks passionately about the foundation of I Chuan: Zhan Zhuang, the practice of still postures.

The following clips are taken from the documentary Eat Your Enemy by filmmaker Eline Flipse.

*

De camera volgt Jan Kallenbach (1943-2021), een gevierde naam in de Kyokushin-karatewereld. Tijdens een van zijn verblijven in Japan komt Jan in contact met Kenichi Sawai, de grondlegger van Taikiken.

Kenichi Sawai was in de oorlog als legerofficier in Beijing gestationeerd geweest en had aldaar van de faam van Wang Xiang-Zhai vernomen. Het verhaal gaat dat voor Sawai de enige wijze om in contact te komen met grootmeester Wang was om hem uit te dagen voor een open gevecht.

Sawai, met een hoge graduering in Judo en Kendo, had geen enkele kans en was zo onder de indruk dat hij tot het eind van de oorlog de I Chuan en zhan zhuang van grootmeester Wang via een van zijn topstudenten bestudeerde. Na terugkeer in Japan noemde Kenichi Sawai zijn stijl Taikiken, die voor een belangrijk deel gefundeerd was op I Chuan.

Uiteindelijk raadt Kenichi Sawai Jan Kallenbach aan naar China te gaan om dichter bij de bron van Taikiken en I Chuan te komen. Wang Xiang-Zhai is dan al lang overleden, maar Jan komt in Beijing in contact met Li Jian-Yu.

Li Jian-Yu is van professie kalligraaf en heeft direct onder Wang Xiang-Zhai getraind en gestudeerd. In de video traint Li single and double pushing hands met Jan, waar ze wonderwel in slagen ondanks het grote verschil in lichaamslengte.

Dan komt ook Wang Yu-Feng, de dochter van grootmeester Wang, aan het woord. In het kort vertelt ze hoe moeilijk het was geweest om I Chuan door de turbulente tijden van na de Chinese revolutie te brengen.

In 1999 tijdens een studiereis met mijn oude sifu en een groep collega’s ontmoetten we mevrouw Wang. Het was ons duidelijk dat ze lichamelijk niet ongeschonden door de roerige tijden was gekomen, maar tijdens een vitale Jian Wu-demonstratie die ze gaf, was van enige handicap niets te bespeuren.

Daarna spreekt Cui Rui-Bin, een andere vooraanstaande directe leerling van Wang Xiang-Zhai, bevlogen over het fundament van I Chuan: Zhan Zhuang, de beoefening van stille houdingen.

De volgende clips zijn afkomstig uit de documentaire Eat Your Enemy van regisseur Eline Flipse.

*

At our local supermarket, apples are available all year round. It’s highly unlikely that the apple shelf will be empty, and a sign would be put up saying ‘sold out’ or ‘for apples, please wait until the next harvest’ or ‘due to scarcity, a maximum of two apples per customer.’ We are blessed to live in an age where the abundance of an annual medieval harvest festival is repeated on any given weekday. In the supermarket. Our ancestors could never have dreamt of it: the reality of an uninterrupted supply would have far exceeded their imagination.

Apples every day of the year, as many as you like, at a bargain price. An unprecedented success story that does, however, have a few downsides.

One of these is that the range of varieties has been dramatically reduced over the last century. Where are the hundreds of varieties described and illustrated in Apples of New York, Pomona Herefordiensis, USDA Pomological Watercolours and Deutsche Pomologie – books about the common fruit of around a hundred years ago?

Count the different varieties of apple you come across in the supermarket over the course of a year, and you probably won’t even reach ten.

If we are to believe the breeders and food producers, the Kanzi, Jazz, and Fuji varieties were developed to satisfy consumers’ tastes and meet their demand. There’s no getting round it – the customer is king. And that king simply loves things that are sweet and simple, shiny and flawless, and, according to the food industry, certainly not keen on any kind of flavor adventure.

In 2026, the Elstar is the queen of apples, at least when it comes to total annual sales. It takes the top spot with a whopping 40 per cent of the market. In second place is the Jonagold, with around 25 percent. The newcomer Kanzi and the Royal Gala follow, each with around 8 percent. Then there’s 6 percent for the ever-present Granny Smith (acetic acid, toothache) and 5 percent for the old-fashioned Boskoop or Goudreinet. (These numbers are related to the Dutch market.)

The apple trade is therefore dominated by a very small number of commercial successes.

The index of names in Apples of New York alone reads like poetry. Canada Baldwin, Canada Reinette, Clayton, Dickinson, Doctor, Dumelow, Dutch Mignonne, English Russet, French Pippin, Gideon Sweet, Gilpin, Golden Medal, Golden Russet, Lankford, Titus Pippin, Tolman Sweet, Twenty-Ounce Pippin, Wagener, Walbridge, Westfield Seek-No-Further, White Pearmain, Winter Banana, Yellow Bellflower, ….

Global harvests – and not just those of apples – have never been as large as they have been in recent decades. There can be no doubt that the resulting significant increase in food security is a blessing for the world. However, while the bulk of the harvest has grown enormously, its diversity has declined dramatically.

The Latin verb augēre – to increase – is etymologically linked to augustus. This is the honorific title of Octavius Caesar, Emperor Augustus, ‘the increaser’. The eighth month is named after him, the ‘oeghstmaent’ (‘harvest month in old Dutch), in which each year the increase – from a single seed to many – takes place.

THE IMAGE: Fire above Heaven The sun is high in the sky. The dry heat of late summer is ripening the fruit and seeds. They are becoming ever thicker, heavier, and sweeter. Everything comes together in the great harvest.

If you take the time to look through your eyelids, you can still see the recent past of seed and fruit, their former forms. Such as the still-green fruit, the thickened fruit base, the open flower, the pistil, and the stamens. And also: insects and wind, the sun and spring rain, delicate, translucent leaves, the still-closed leaf and flower buds. A germinating seed. And the previous harvest.

*

A selection of just ten varieties of apple, but in huge quantities: do we need to call it a large harvest or a small harvest?

*

In onze lokale supermarkt is er het hele jaar door aanbod van appels. Het zal niet gauw gebeuren dat er bij een leeg appelschap een bordje met opschrift ‘uitverkocht’ of ‘voor appels a.u.b. wachten tot de eerstvolgende oogst’ of ‘wegens schaarste max. twee appels per klant’ geplaatst moet worden. We zijn gezegend in een tijd te leven waarin de overvloed van een jaarlijks middeleeuws oogstfeest zich op iedere willekeurige weekdag herhaalt. In de supermarkt. Onze voorouders hadden er niet van kunnen dromen: de werkelijkheid van het ononderbroken aanbod zou hun voorstellingsvermogen ver te boven gaan.

Iedere dag van het jaar appels, zoveel je maar wilt, tegen een spotprijs. Een ongekend succesverhaal dat wel een paar schaduwzijdes heeft.

Een daarvan is dat het aanbod van variëteiten de laatste eeuw dramatisch is gereduceerd. Waar zijn de honderden soorten die in Apples of New York, Pomoma Herefordiensis, USDA Pomological Watercolors en Deutsche Pomologie, boeken over het gangbare fruit van om en nabij honderd jaar geleden, werden beschreven en afgebeeld gebleven?

Turf de appelsoorten die je over het jaar in de supermarkt tegenkomt, en je zult de tien waarschijnlijk niet halen.

Als we de veredelaars en voedselproducenten mogen geloven, zijn de Kanzi, Jazz en de Fuji ontwikkeld om aan de smaak en de vraag van de consument te voldoen. Daar is geen speld tussen te krijgen - de klant is koning. En die koning houdt nu eenmaal van zoet en simpel, glimmend en gaaf, en is volgens de voedingsindustrie beslist niet gesteld op enig smaakavontuur.

In 2026 is de Elstar de koningin van de appels, tenminste als het gaat over de totale jaarlijkse verkoop. Daarvan neemt ze met maar liefst 40% de koppositie in. Op een tweede plaats, de Jonagold met ongeveer 25%. De nieuwkomer Kanzi en de Royal Gala volgen met ieder rond de 8%. Dan nog een 6% voor de onvermijdelijke Granny Smith (glimmend zuur, pijn aan je tanden), en 5% voor de ontwapenende Goudreinet, La Belle de Boskoop.

De appelhandel wordt derhalve overheerst door een heel klein aantal commerciële succesnummers.

Alleen al de namenindex van Apples of New York leest als poëzie. Canada Baldwin, Canada Reinette, Clayton, Dickinson, Doctor, Dumelow, Dutch Mignonne, English Russet, French Pippin, Gideon Sweet, Gilpin, Golden Medal, Golden Russet, Lankford, Titus Pippin, Tolman Sweet, Twenty-Ounce Pippin, Wagener, Walbridge, Westfield Seek-No-Further, White Pearmain, Winter Banana, Yellow Bellflower, ….

De mondiale oogsten, en niet alleen die van appels, zijn nog nooit zo groot geweest als in de afgelopen decennia. Er is geen discussie mogelijk dat de sterk vergrote voedselzekerheid die daar het gevolg van is een zegen voor de wereld is. Maar waar de bulk van de oogst enorm is gegroeid, is de diversiteit radicaal afgenomen.

Het Latijnse werkwoord augēre - vermeerderen - is etymologisch verbonden met augustus. Dit is de erenaam van Octavius Caesar, keizer Augustus, ‘de vermeerderaar’. De achtste maand is naar hem vernoemd, de ‘oeghstmaent’ waarin ieder jaar de vermeerdering – van één zaadje tot vele – zijn beslag krijgt.

HET BEELD: Vuur boven Hemel. De zon staat hoog aan de hemel. De droge warmte van de nazomer laat vruchten en zaad rijpen. Almaar dikker, zwaarder en zoeter worden ze. Alles komt samen in de grote oogst.

Wanneer je de tijd neemt, en door je oogleden heen kijkt, kun je het recente verleden van zaad en vrucht, hun voorbije verschijningen, nog zien. Zoals het nog groene fruit, de verdikte vruchtbodem, de open bloem, de stamper en de meeldraden. En ook: insecten en wind, de zon en voorjaarsregen, tere, transparante blaadjes, de nog gesloten blad- en bloemknoppen. Een ontkiemend zaadje. En de vorige oogst.

*

Een aanbod van slechts tien soorten appels, maar wle in enorme hoeveelheid: is dat nu een grote of een kleine oogst?

*

Blue sea holly on Nazaré beach. It takes some nerve. Settling down as a pioneer on loose sand. The sea, the wind, people’s shoes – everything has free rein. You just have to fend for yourself on the open beach. Fortunately, an observant soul has put up a sign: ‘Young dunes, still forming – watch your step!’ The sea and the wind may not pay any heed to signs, but it’s a start, at least. Save the world – start with the blue sea holly.

*

*

And tomorrow morning, of course: the week kicks off with music. Have a lovely Sunday!

*

Blauwe zeedistel op het strand van Nazaré. Je moet maar durven. Je als pionier te vestigen op los zand. De zee, de wind, mensenschoenen, alles heeft de vrije hand. Je moet je maar zien te redden op het open strand. Gelukkig is er door een oplettende geest een bordje neergezet: prille duinen, in wording, pas op waar je loopt! De zee en de wind houden dan wel geen rekening met bordjes, maar het is in ieder geval wat. Red de wereld, begin met de blauwe zeedistel.

*

*

En morgenochtend natuurlijk: de week begint met muziek. Een fijne zondag!

*

Is he a parking warden? Is he keeping an eye on the building site across the street? Every day when I take the short walk to the square, he’s sitting there. Whatever he’s doing, he’s a master at sitting. That much is clear to me. We didn’t exchange a word at first, but later on these days, the image of him sitting came back in my mind

On sunny days – and these are by far the majority – his parasol is open. Tied to the side of his chair is a plastic bag containing, I imagine, some provisions. The stop sign he invariably sits next to underlines his competence. All in association with Mountain, Keeping Still.

This morning I saw him sitting on a white plastic chair. We’ve recently started saying hello to each other. Perhaps he, in turn, wonders what sort of man it is who walks past, most days of the week, slowly and somewhat uncertain. The parasol provided him with some much-needed shade, and the way he was sitting struck me as even more convincing this morning than on previous days.

That unforgettable scene from Akira Kurosawa’s Kagemusha, The Shadow Warrior. An endless, bloody struggle is raging between the various Japanese warlords. One of them has gained the upper hand, and his victory will surely spell the end of the civil war. However, his death – the man is already advanced in years, and an assassination cannot be ruled out – could still throw a spanner in the works.

A double of the warlord is found in the form of a thief sentenced to death. He bears a striking resemblance but has none of the other man’s noble lineage or martial charisma. Should misfortune strike whilst victory is within reach, he will have to take the other man’s place.

From now on, the man sentenced to death is the ‘shadow warrior’. In the utmost secrecy, he is trained in every respect to be the exact replica of the warlord: in his movements, his speech, the way he gallops on his horse before the assembled troops to inspire them with great enthusiasm, and the way he treats the warlord’s wives. Not even they must notice the difference.

The most impossible task, however, is to sit like the old general, to sit like a mountain. Motionless. Unyielding.

And there he is, at last. The general is dead, and he has taken his place. The final battle has erupted in all its ferocity, and things seem to be going the wrong way. Surrounded by his officers, cut off from their army, the shadow warrior sits on a hilltop. The enemy is approaching, and, as the mist lifts slightly, they find themselves face-to-face. Can the shadow warrior fulfill the ultimate task of sitting firm as a mountain?

The Ten Wings is the famous commentary on the I Ching. Or rather, it is the text that transformed the Zhou Yi, an oracle book from the Bronze Age, into a seminal philosophical work, essential to Chinese culture. The Eighth Wing, the Shougua, deals with the eight trigrams and their respective associations. A mountain is certainly not just a mountain. According to the Shougua, the essential quality of The Mountain can also be found in a dog, a gatekeeper, a city wall, a clap of thunder, the making of clothing, a tail, a nose, the upper arm, discretion – the list is long. Some associations are obvious; others require explanation or reflection.

In the photograph, The Mountain and Keeping Stil – alongside the man’s steady sitting posture – are represented by:

#1 a chair …

#2 a pile of sand …

#3 a concrete barrier …

3# the cliff around the lower part of Nazaré (you can just about make out a small section of it in the top right-hand corner) …

#4 the houses on the other side of the street …

#5 the urgent advice to stop …

#6 the octagonal shape of the stop sign, similar of that of the ba gua …

… and in the ba gua, the number 8 is assigned to The Mountain (Gen, in the north-east, bottom left) …

#7 the man’s back and the back of the chair (see also ‘North’ in this context) …

#8 the parasol shaped like an upturned bowl, just like the Berg trigram …

All of that alongside the main subject of the photograph: a seated person, as still as a mountain.

*

Is hij parkeerwachter? Houdt hij de bouwplaats aan de overzijde van de straat in de gaten? Iedere dag dat ik de korte wandeling naar het plein maak, zit hij daar. Wat zijn bezigheid ook is, zitten kan hij als de beste. Dat is me wel duidelijk. We wisselden aanvankelijk geen woord, maar zijn zitten kwam later op die dagen onwillekeurig terug in mijn herinnering.

Op zonnige dagen, en die zijn verreweg in de meerderheid, is zijn parasol uitgeklapt. Aan de zijkant van zijn stoel is een plastic zakje geknoopt met daarin, zo stel ik me voor, wat proviand. Het stopbord waar hij steevast naast zit, onderstreept zijn competentie. Die geassocieerd wordt met De Berg, Het Stilhouden.

Vanochtend zag ik hem weer zitten. Onlangs zijn we begonnen elkaar te begroeten. Misschien verwondert hij zich er op zijn beurt over wat voor man dat is, die de meeste dagen van de week uiterst langzaam en wat onzeker voorbijloopt. De parasol bood hem de nodige schaduw en zijn zitten kwam me deze morgen nog overtuigender dan op voorgaande dagen voor.

Die onvergetelijke scène uit Akira Kurosawa’s Kagemusha, De Schaduwkrijger. Er woedt een eindeloze, bloedige strijd tussen de verschillende Japanse krijgsheren. Een van hen heeft de overhand gekregen en zijn overwinning zal zeker het einde van de burgeroorlog betekenen. Zijn dood – de man is al op leeftijd en een moordaanslag is niet uit te sluiten – kan echter nog roet in het eten gooien.

Er wordt een dubbelganger van de krijgsheer gevonden, in de persoon van een ter dood veroordeelde dief. Hij lijkt sprekend, maar heeft niets van de adellijke afkomst, noch van het martiale charisma van de ander. Mocht met de overwinning binnen handbereik het ongeluk toch toeslaan, dan zal hij diens plek in moeten nemen.

De ter dood veroordeelde is van nu af aan de ‘schaduwkrijger’. In het diepste geheim wordt hij in alles getraind om exact als de krijgsheer te zijn. In zijn beweging, zijn spraak, hoe hij galopperend op zijn paard voor de verzamelde troepen hun aanzet tot grote geestdrift, hoe hij omgaat met diens vrouwen. Zelfs zij mogen het verschil niet bemerken.

De meest onmogelijke opdracht is echter te zitten als de oude generaal, te zitten als een berg. Onbeweeglijk. Onverzettelijk.

En daar zit hij dan. De generaal is dood en hij is in zijn huid gekropen. De finale veldslag is in volle hevigheid losgebarsten en het lijkt de verkeerde kant op te gaan. Omringd door zijn officieren, gescheiden van hun leger, zit de schaduwkrijger op een heuveltop. De vijand nadert en als de mist iets optrekt, staan ze oog in oog met elkaar. Kan de schaduwkrijger de ultieme opgave om als een berg te zitten, waarmaken?

De Tien Vleugels is het befaamde commentaar op de I Ching. Of beter gezegd, het is de tekst die de Zhou Yi, een orakelboek uit de bronstijd, transformeerde tot een dragend filosofisch werk, essentieel binnen de Chinese cultuur. De Achtste Vleugel, de Shougua, handelt over de acht trigrammen, en hun respectievelijke associaties. Een berg is zeker niet alleen maar een berg. Volgens de Shougua is de essentiële kwaliteit van De Berg ook terug te vinden in een hond, in een poortwachter, een stadsmuur, een donderklap, het maken van kleding, een staart, een neus, de bovenarm. discretie. de lijst is lang. Sommige associaties zijn voor de hand liggend, andere behoeven uitleg of overdenking

Op de foto wordt De Berg, Het Stilhouden - naast het stabiele zitten van de man - vertegenwoordigd door:

#1 een stoel …

#2 een berg zand …

#3 een betonnen barrière …

3# de klif rond het lage gedeelte van Nazaré (je kunt een klein gedeelte daarvan nog net in de rechtsbovenhoek zien) …

#4 de huizen aan de overzijde van de straat …

#5 het dringende advies om te stoppen …

#6 de achthoekige vorm van het stopbord, zoals die van de ba gua …

… en in die ba gua wordt het getal 8 aan De Berg toegekend (Gen, in het noordoosten, linksonderin) …

#7 de rugzijde van de man en de rugzijde van de stoel (lees in dit verband ook ‘Noord’) …

#8 de parasol die de vorm heeft van een omgedraaide kom, net zoals het Berg-trigram …

Dat alles naast het hoofdonderwerp van de foto: een zittende mens, stilhouden als een berg.

*

*

*

And tomorrow morning, of course: the week begins with music. Have a lovely Sunday!

*

Do we not live two lives in one? One by day, in broad daylight. The other by night, in the twilight and the darkness? Two lives that do not seem to sit well together. In the world of dreams, the certainties of prosaic reality lose all significance.

And as soon as you wake up from that other reality – the reality of the night, boundless and intense – you can hardly remember any of it at all. Only a single fragment lingers. And that fades all the more quickly with your clumsy attempts to capture it.

Who can say: what is reality and what is a dream? It’s impossible to tell.

However the Water trigram is turned, between the upper and lower worlds, between the space on the left and that on the right, between dream and reality, there is a barrier, a wall, a partition. No idea what is going on on the other side. The image of The Unfathomablle.

The unrivalled comic strip Little Nemo in Slumberland was the creation of the American cartoonist Winsor McCay. Between 1905 and 1914, and later for a brief period between 1924 and 1926, Nemo’s adventures appeared weekly as full-page strips in the newspaper, initially the New York Herald.

Every episode ended with Nemo waking up from his dream – either by falling out of bed, or because of a stomach ache, or because he’d eaten too much cheesecake at dinner. The next day, however, the story simply picked up where it had been so abruptly interrupted.

Morpheus, the king of Slumberland, has decreed that every effort must be made to fetch Nemo. He is then to be escorted to Slumberland, to the palace, to become the princess’s new playmate. Nemo, whose name means ‘nobody’, enters the uncharted world of sleep and dreams. Once there, one simply has no need for the constraints of one’s everyday name and that single, restrictive identity. In Slumberland, these fade away; you are ‘nobody’ once more, and anything is possible.

Everything is going like clockwork. Nemo has been found and, accompanied by one of King Morpheus’s extravagant subjects, has entered Slumberland and is on his way to the princess. Everything seems to have been thought of, with one exception. Nobody has taken Flip into account.

Flip is a likeable braggart. He’s always chewing a large cigar, and his top hat bears the words wake up!. Flip is the nephew of the Dawn Guard, and although Nemo and Flip get on well, it’s inevitable that he’ll keep disrupting Nemo’s dreams time and time again.

To flip a pancake. To flip a coin. Flip a switch. Flip your opinion. The situation flipped overnight. Flipping out. ‘Flip’ means change, sudden change. An unexpected plot twist that sends everything in unforeseen directions.A flip is that annoying alarm clock that ruins that fantastic dream.

But Flip also represents the clarity that conveys the images and profound insights of the realm of dreams to the prosaic reality of the waking world. Without Flip, without that sudden awakening, the dream would never find its way into the day from the realm of Darkness to that of Light. Even if it is usually just a hint. A wisp of cigar smoke.

Even the doctor at Slumberland, who is, after all, a learned and knowledgeable man, is at a loss as to what to do with Flip.

Little Nemo in Slumberland was one of the first comic strips and is still regarded as one of the very best ever created. The cheerfully clashing characters, the storylines, the dizzying perspective of the drawings, brilliant ideas, boundless imagination, and the blurring of the lines between dream and reality make Little Nemo an inexhaustible source of inspiration.

*

*

En morgenochtend natuurlijk: de week begint met muziek. Een fijne zondag!

*

Leven we niet twee levens in één? Eén overdag, in het volle licht. Het ander in de nacht, in de schemer en het donker? Twee levens die elkaar niet goed lijken te verdragen. In de droomwereld verliezen de zekerheden van de prozaïsche werkelijkheid alle belang.

En zodra je wakker wordt uit die andere werkelijkheid, die van de nacht, grenzeloos en intens, kun je je daar op slag nauwelijks meer iets van herinneren. Slechts een enkele flard blijft hangen. En die laat zich des te sneller verdrijven bij de onhandige pogingen om hem te vangen.

Wie zal het zeggen: wat is werkelijkheid en wat is droom? Er valt geen peil op te trekken.

Hoe het Water-trigram ook gedraaid wordt, tussen de boven- en de onderwereld, tussen de ruimte aan de linker- en die aan de rechterzijde, tussen droom en werkelijkheid bevindt zich een barrière, een muur, een afscheiding. Geen idee wat er zich aan die andere kant afspeelt. Het beeld van Het Onpeilbare.

Het onovertroffen stripverhaal Little Nemo in Slumberland was de creatie van de Amerikaanse striptekenaar Winsor McCay. Tussen 1905 en 1914, en later nog voor een korte periode tussen 1924 en 1926, verschenen wekelijks de avonturen van Nemo paginagroot in de krant, aanvankelijk de New York Herald.

Iedere aflevering eindigde ermee dat Nemo wakker werd uit zijn droom. Door uit bed te vallen, of van de buikpijn, door te veel kaastaart bij het diner te hebben gegeten. De volgende dag ging het verhaal echter gewoon verder, daar waar het zo ruw onderbroken werd.

Morpheus, de koning van Slumberland, heeft verordonneerd dat er alles aan gedaan moet worden om Nemo op te halen. Om hem vervolgens naar Slumberland te begeleiden, naar het paleis, om zo het nieuwe speelkameraadje van de prinses te worden. Nemo, wiens naam ‘niemand’ betekent, treedt de ongekende wereld van slaap en droom binnen. Wie daar eenmaal aangekomen is, heeft nu eenmaal geen behoefte aan de beperking van zijn alledaagse naam en die ene beknellende identiteit. In Slumberland vervagen die, ben je weer ‘niemand’ en is alles mogelijk.

Alles verloopt op rolletjes. Nemo is gevonden en onder begeleiding van een van die wonderbaarlijke onderdanen van koning Morpheus is Nemo Slumberland binnengetreden en onderweg naar de prinses. Aan alles lijkt gedacht, met één uitzondering. Niemand heeft rekening gehouden met Flip.

Flip is een aimabele opschepper. Hij rookt steevast een grote sigaar en op zijn hoge hoed staat wake up! geschreven. Flip is het neefje van de Dawn Guard, de Morgenstond, en hoewel Nemo en Flip het goed met elkaar kunnen vinden, is het onvermijdelijk dat hij keer op keer Nemo’s droom gaat verstoren.

To flip a pancake. To flip a coin. Flip a switch. Flip your opinion. The situation flipped overnight. Flipping out. Flip is verandering, bruuske verandering. Een onverwachte plot twist die alles een andere richting opduwt. Flip is die irritante wekker die dat fantastische droomverhaal bederft.

Maar Flip is ook de helderheid, die de beelden en de diepe inzichten van het dromenrijk overbrengt naar de prozaïsche werkelijkheid van overdag. Zonder Flip, zonder het plotselinge ontwaken, zou de droom nooit zijn weg vinden naar de dag, van het domein van Donker naar dat van Licht. Ook al is het meestal maar een vleugje. Een flard sigarenrook.

Zelfs de dokter van Slumberland, toch een geleerd en kundig man, weet zich geen raad met Flip.

Little Nemo in Slumberland was een van de eerste stripverhalen en geldt nog steeds als een van de allerbeste ooit gemaakt. De vrolijk botsende karakters, de verhaallijnen, het duizelingwekkende perspectief van de tekeningen, geweldige vondsten, onbegrensde fantasie en het in elkaar overlopen van droom en werkelijkheid maken Little Nemo een onuitputtelijke bron van inspiratie.

One long, continuous undulating pattern stretching the entire length of Nazaré’s promenade. Created using the traditional Portuguese paving technique known as calçada portuguesa. For the locals, it’s the most ordinary thing in the world. For me, as a newcomer, it’s a dragon-like mosaic, a winding pattern of cube-shaped pieces of white limestone and black basalt. It reminds me every time of the truth of ceaseless change in our life.

*

*

And tomorrow morning, of course: the week begins with music. Have a lovely Sunday!

*

By the way, here above you can see, for the first time, a photo – the sort that invariably kicks off the 8>1000 posts – that wasn’t taken in good old Dalfsen. It’s been a tough pill to swallow, having to leave behind the Salland landscape of green meadows and oak trees. An uprooting in slow motion. The good news is that, after a few weeks in Portugal, the first signs of new rootlets are already visible.

More about that cutting, from a mulberry tree, in a future post.

Now that I live in the Deep South, what would be a fitting next step in my writing, a logical new topic to explore from here, from Europe’s south? The north, perhaps? Boa ideia, vamos a isso!

In one of Nazaré’s small squares, a life-size mosaic of a compass has been incorporated into the paving. Judging by the positioning of the initial letters of the four cardinal directions, north forms the top of the compass. This is entirely in line with the social consensus that the top position is, after all, the place rightfully due to the North.

The vast majority of modern maps are oriented towards the north: the top edge of the map points in that direction.

‘Hang on, what’s that all about?’ I can hear you thinking. ‘Orient – wasn’t that just the name for the East?’

Good point: ‘north-oriented’ is a contradiction in terms. A map like that would be aligned both to the north and to the east at the same time. That’s obviously impossible.

The earliest maps, at least in Europe, were drawn ‘facing east’ – towards the rising sun, in the direction of Jerusalem, or towards where the Garden of Eden must once have been.

Even later, when maps were oriented as desired towards the west, north, or south, ‘orientation’ became a generic term.

From an etymological point of view, the most contradictory orientation is that towards the north, given the meaning of ‘nakara’, from which ‘north’ is derived, and which in Sanskrit means ‘underworld’. The related Greek ‘nérteros’ denotes ‘deeper’ and ‘lower’ . Plenty of reasons, one might say, to have the north arrow pointing downwards.

In the Ba Gua, which in a certain sense also indicates the points of the compass, north (yes, it’s those clever Chinese again) is placed at the bottom. That is the location of Water, one of the eight trigrams. Didn’t Lao Zi write that water always seeks the lowest place? Water was called ‘the unfathomable’, because light cannot penetrate its depths. As you can see, the bottom of the Ba Gua is therefore coloured dark blue or black here.

The main associations are with shadow, with the back, and with a spine. After all, when you face the sun, looking south, the freezing north is behind you.

Béi 北, north. Left: in modern script. Right: in jinwen or ‘bronze script’, which was in use during the Zhou dynasty. Two people sitting with their backs to each other; the rear, the north. For example, as in 北京 Bei Jing, the northern (capital) city.

The image of Chapter 29. Dark consists of a doubling of the Water trigram. These evoke the image of an abyss, a pit, a ravine, a grave, a well, a cellar, a ditch – something unfathomable, instilling fear, yet where, at the same time, the ultimate connection and freedom can be found.

Back to the photo of the compass rose mosaic in Sousa Oliveira Square in Nazaré. It is by no means the only one of its kind. Take, for example, the compass mosaic in São Jorge in the Azores.

Or the colossal wind rose in Belém, near Lisbon.

The four cardinal points of the compass point to where you might go, away from here. The promise of the distant unknown seems to demand all our attention. Human beings are, after all, extremely curious about what lies over there, beyond the horizon – to the north, west, east or south. And so it is easy to forget the central ground, which lies between the four main directions. When you’re not going anywhere, you’re still somewhere. Four plus one makes five: five elements, five phases, five movements, 五行. Four directions take you to ‘there’. The fifth ‘direction’ on the compass is ‘here’.

A unique and somewhat unconventional insight into stillness can be found in the Nei Jing Tu, ‘The Map of the Inner Landscape’. Roughly in the center of it, you can see a boy, an ox-herder. In his hand, he holds something unusual: the constellation of the Great Dipper. This is situated directly next to the North Star, which lies in line with the Earth’s axis. Whilst the rotation of the Earth causes all the stars, planets, and the moon to trace circular paths across the firmament, Polaris remains stationary. The boy and the Great Dipper represent the axis around which our lives revolve, the hub of the Great Wheel.

And finally, a truly remarkable illustration of star trails by the Japanese scientist and painter Tsuneo Iwasaki. The trails consist of the text of the Heart Sutra, rendered in delicate brushstrokes. ‘Form is emptiness, emptiness is form.’

*

And can we start referring to the ‘Deep North’ and the ‘High South’ from now on?

*

Eén lange, doorgaande golfbeweging langs de hele boulevard van Nazaré. Gemaakt met de in Portugal gebruikelijke manier van bestrating, de calçada portuguesa. Voor de locals de gewoonste zaak van de wereld, voor mij als nieuwkomer een uitzonderlijk mozaïek, een slinger van kubusvormige stukjes wit kalksteen en zwart basalt. Dat me iedere keer herinnert aan de waarheid van onophoudelijke verandering.

*

*

En morgenochtend natuurlijk: de week begint met muziek. Een fijne zondag!

*

Ieder jaar in de vakantietijd zakken veel van ons af naar het zuiden. En in andere jaargetijden, in tegengestelde richting, gaat er dan weer niets boven Groningen. Sinds wanneer zijn we eigenlijk gaan praten over het Hoge Noorden en het Diepe Zuiden? En wat is het verband met het Verre Oosten en het Wilde Westen?

Trouwens, hierboven zie je voor de eerste keer een plaatje, zo een waar de 8>1000-posts steevast mee beginnen, dat niet in het goede oude Dalfsen is gemaakt. Het is een hard gelag geweest, de Sallandse wereld van groene weiden en eiken achter te moeten laten. Een ontworteling in slow motion. Het goede nieuws is dat er na een paar weken in Portugal al het begin van nieuwe worteltjes te zien is.

Meer over die stek, van een moerbeiboom, in een volgende post.

Nu ik in dat diepe zuiden woon, wat is een passend vervolg voor het schrijven, een logisch nieuw onderwerp om, vanuit hier, vanuit Europa’s zuiden, te belichten? Het noorden soms? Boa ideia, vamos a isso!

Op een van de kleine pleinen van Nazaré is een levensgroot mozaïek van een kompas in de bestrating verwerkt. Te zien aan de plaatsing van de beginletters van de vier windrichtingen vormt het noorden de bovenzijde van het kompas. Dat geheel in lijn met de maatschappelijke consensus dat de toppositie nu eenmaal de plaats is die het noorden rechtmatig toekomt.

Hedendaagse landkaarten zijn in grote meerderheid op het noorden georiënteerd: de bovenrand van de kaart wijst in die richting.

Hè, hoe zit dat? hoor ik je denken. Oriënt, was dat niet juist de aanduiding van het oosten?

Goed gedacht: ‘oriëntatie op het noorden’ is een contradictio in terminis. Zo’n kaart zou tegelijkertijd op het noorden èn op het oosten zijn uitgelijnd. Dat kan natuurlijk niet.

De eerste kaarten, tenminste in Europa, werden getekend ‘naar het oosten schouwend’, Naar waar de zon opkomt, in de richting van Jeruzalem of naar waar eens het Hof van Eden moet hebben gelegen.

Ook toen later kaarten naar believen naar west, noord of zuid werden gericht, bleef de aanduiding ‘oriëntatie’ gehandhaafd.

De in etymologisch opzicht meest tegenstrijdige oriëntatie is die op het noorden, gezien de betekenis van ‘nakara’, waar ‘noord’ van afstamt, en dat in het Sanskriet ‘onderwereld’ betekent. Het verwante Griekse ‘nérteros’ duidt ‘dieper’ en ‘lager’ aan. Redenen te over om de noordpijl naar beneden te laten wijzen, zou je zeggen.

In de Ba Gua, in bepaald opzicht ook een aanduider van windrichtingen, is het noorden (ja hoor, het zijn weer eens die slimme Chinezen) aan de onderzijde geplaatst. Dat is de locatie van Water, een van de acht trigrammen. Schreef Lao Zi niet dat water altijd de laagste plek zoekt? Water werd ‘het onpeilbare’ genoemd, want licht kan niet in zijn diepte doordringen. De onderzijde van de Ba Gua kleurt zoals je ziet, hier dan ook donker-blauw of zwart.

Voorname associaties zijn er met schaduw, met de achterzijde, met een rug. Kijkend naar de zon, naar het zuiden, is het waterkoude noorden immers aan je rugzijde.

Béi 北, noord. Links: in modern schrift. Rechts: in jinwen of ‘bronsschrift’ dat in de tijd van de Zhou-dynastie in gebruik was. Twee mensen die met hun ruggen tegen elkaar zitten, de achterzijde, het noorden. Bijvoorbeeld als in 北京 Bei Jing, noordelijke (hoofd)stad.

Het beeld van hoofdstuk 29. Donker bestaat uit een verdubbeling van het Water-trigram. Deze schetsen het beeld van een afgrond, een kuil, een ravijn, een graf, een waterput, een kelder, een greppel, iets onpeilbaars, angst inboezemend en waar tegelijkertijd de ultieme verbinding en vrijheid te vinden zijn.

Terug naar de foto van het mozaïek van de kompasroos op het Sousa Oliveira-plein in Nazaré. Het is verre van de enige in zijn soort. Neem het mozaïek van een kompas in São Jorge op de Azoren.

Of de kolossaal grote windroos in Belem, vlak bij Lissabon.

De vier cardinale richtingen van het kompas wijzen waar je heen zou kunnen gaan, weg van hier. De belofte van het verre onbekende lijkt alle aandacht op te eisen. De mens is nu eenmaal extreem nieuwsgierig naar wat er dáár is, daar achter de horizon, noordelijk, westelijk, oostelijk of zuidelijk. En dan wordt gemakkelijk de centrale plek, die tussen de vier hoofdrichtingen in ligt, vergeten. Wanneer je nergens naartoe gaat, ben je óók ergens. Vier plus een maakt vijf: vijf elementen, vijf fasen, vijf bewegingen, 五行. Vier richtingen brengen je naar ‘daar’. De vijfde ‘richting’ van het kompas is ‘hier’.

Een bijzonder en tevens afwijkend inzicht over niet-bewegen vind je terug op de Nei Jing Tu, ‘De Kaart van het Innerlijk Landschap’. Ongeveer in het midden ervan zie je een jongen, een ossenhoeder. Zijn hand houdt iets ongewoons beet: het sterrenbeeld van de Grote Beer. Dit bevindt zich direct naast de poolster, die in het verlengde van de aardas staat. Terwijl door de draaiing van de aarde alle sterren, planeten en de maan een cirkelvormige baan aan het firmament beschrijven, staat Polaris stil. De jongen en de Grote Beer verbeelden de as waarom ons leven draait, de naaf van het Grote Wiel.

En als laatste, een wel heel bijzondere illustratie van sterrensporen van de hand van de Japanse wetenschapper en schilder Tsuneo Iwasaki. De sporen bestaan uit de filigraan gepenseelde tekst van de Hart Sutra. ‘Vorm is leegte, leegte is vorm.’

*

En kunnen we het vanaf nu hebben over het ‘Diepe Noorden’ en het ‘Hoge Zuiden’?

*