The search for the origins of Ba Duan Jin takes us back to the Southern Song dynasty and General Yu Fei. Nine hundred years have passed since then, and most traces linking the modern-day practice to that of Yu Fei’s troops have been lost. Similar to transference in an oral storytelling culture, the exercises were recounted and passed down from generation to generation. Written sources are scarce, and in the reconstruction of the history of Ba Duan Jin, fact and legend are undoubtedly intertwined.

General Yu Fei must also have had predecessors. It is inevitable that he based his Ba Duan Jin – and Hsing I Chuan – on older sources.

During the construction of a hospital in 1971 in a suburb of Changsha, the capital of Hunan province in China, workers stumbled upon what would later become one of the most significant archaeological discoveries ever. The site was known as Ma Wang Dui, the ‘Mount of the Horse King’ (馬 ma – horse, 王 wang – king, 堆 dui – mount). Did the name of the hill refer to its saddle-like shape? Or did it refer to King Ma Yin (馬殷) of the Kingdom of Chu (楚)? However, the Horse King was also a deity in the Chinese pantheon: was the hill perhaps dedicated to him?

Three tombs dating from the Han dynasty were discovered. The first belonged to Marquis Li Cang (利蒼), who had died in 186 BC, but this tomb had been plundered at some point in history. A second tomb, however, had never been entered and contained a wealth of the most exquisite artefacts. It had belonged to Li Cang’s wife, Xin Zhui (辛追), the Marquise of Dai. Her body was completely intact and lay in four nested coffins.

The third tomb had belonged to a man who had died at a young age. He was probably the son of the marquis and the marchioness. The most significant find in this tomb consisted of a variety of texts – written on silk, wood and bamboo – including the oldest known versions of the I Ching, the Book of Changes, and the Tao Te Ching. The discovery of these texts was to give a significant boost to our understanding of classical Chinese thought.

A painting on silk was also found in the younger man’s tomb, depicting some forty-four figures performing exercises. This painting later became known as Dao Yin Tu.

Dao Yin (導引) is a generic term for a wide variety of traditional exercises designed to improve and maintain health. The meaning of ‘dao’ (導) is ‘to guide’, and that of ‘yin’ (引) is ‘to stretch or pull’. Through a combination of techniques that stretch the meridians and guide the chi, the circulation of chi is stimulated, thereby promoting good health.

‘Tu’ means ‘image’ or ‘map’.

Significant sections of the Dao Yin Tu had been lost, and a group of specialists from various disciplines spent a long time considering how the whole work might be reconstructed. The Dao Yin Tu contains hardly any text, so that provided little guidance. Furthermore, whilst each illustration is a snapshot of a moving sequence, it is equally possible that each figure depicts a static posture. The final reconstruction of the Dao Yin Tu is nonetheless beautiful.

On closer inspection of the forty-four figures, a number of things immediately catch the eye.

The Dao Yin Tu depicts both men and women.

Some figures are barefoot, whilst most are elegantly shod.

Some wear a tunic –– common amongst the Han Chinese –– whilst others wear trousers –– in vogue amongst the northern horse-riding peoples.

Were the people depicted on the Dao Yin Tu soldiers or acrobats, farmers or civilians?

Some of the figures are bare-chested and appear to be doing breathing exercises. A few others are practising with a stick.

And does the Dao Yin Tu depict moving exercises or standing postures?

Some of the movements bear a striking resemblance to elements of the Ba Duan Jin. The Dao Yin Tu dates from 200–150 BC, and according to historical records, the Ba Duan Jin is said to have taken its present form only around 1100 AD and to be attributed to General Yu Fei. It is possible that Yu Fei may have had access to writings in which the Ba Duan Jin essentials were described. Another possibility is that the Ba Duan Jin had been a living tradition for over a millennium, passed down from practitioner to practitioner.

De zoektocht naar de oorsprong van de Ba Duan Jin voert terug naar de Zuidelijke Song-dynastie en generaal Yu Fei. Sinds die tijd zijn er negenhonderd jaar verstreken en zijn de meeste sporen die de hedendaagse beoefening en die van Yu Fei’s manschappen verbinden, uitgewist. Zoals in een orale verhalenultuur werden de oefeningen van generatie op generatie doorverteld en doorgegeven. Geschreven bronnen zijn echter schaars en in de reconstructie van de geschiedenis van de Ba Duan Jin lopen werkelijkheid en legende ongetwijfeld dwars door elkaar heen.

Ook generaal Yu Fei moet voorgangers hebben gehad. Het kan niet anders zijn geweest dat hij zijn Ba Duan Jin - en Hsing I Chuan - op oudere bronnen heeft gebaseerd.

Bij de constructie van een ziekenhuis in 1971 in een buitenwijk van Changsha, de hoofdstad van de provincie Hunan in China, stuitten de arbeiders op wat later een van de belangwekkendste archeologische vondsten ooit zou worden. De locatie van de vindplaats stond bekend als Ma Wang Dui, de ‘heuvel van de Paardenkoning‘ (馬 ma-paard 王 wang-koning 堆 dui-heuvel). Refereerde de naam van de heuvel aan haar zadelvorm? Of verwees de naam naar koning Ma Yin (馬殷) van het koninkrijk Chu (楚)? De Paardenkoning was echter ook een godheid in het Chinese pantheon: was de heuvel misschien aan hem gewijd?

Er werden drie graven uit de Han-dynastie gevonden. Het eerste behoorde aan markies Li Cang (利蒼), die in 186 v.Chr. gestorven was, maar dit graf was ergens in de geschiedenis leeggeroofd. Een tweede graf was echter nooit betreden geweest en bevatte een overvloed aan de meest prachtige voorwerpen. Het had behoord aan Li Cangs echtgenote Xin Zhui (辛追), de markiezin van Dai. Haar lichaam was helemaal intact en lag in vier in elkaar passende kisten.

Het derde graf had toebehoord aan een man die op jonge leeftijd was overleden. Hij was waarschijnlijk de zoon van de markies en markiezin. De belangrijkste vondst in dit graf bestond uit een verscheidenheid aan teksten – geschreven op zijde, hout en bamboe – waaronder de oudst bekende versies van de I Ching, het Boek van Veranderingen, en de Tao Te Ching. De vondst van deze teksten zou het begrip van het klassieke Chinese gedachtegoed een belangrijke impuls geven.

In het graf van de jongere man werd ook een schildering op zijde aangetroffen met daarop vierenveertigtal figuren die oefeningen uitvoeren. Deze schildering werd later bekend onder de naam Dao Yin Tu.

Dao Yin (導引) is een generieke naam voor een veelheid aan traditionele oefeningen om de gezondheid te verbeteren en te onderhouden. De betekenis van ‘dao’ (導) is ‘leiden’ en die van ‘yin’ (引) is ‘strekken of trekken’. Door een combinatie van technieken die de meridianen strekken en die de chi leiden, wordt de chi-circulatie gestimuleerd en daarmee de gezondheid bevorderd.

‘Tu’ betekent ‘afbeelding’ of ‘kaart’.

Aanzienlijke gedeeltes van de Dao Yin Tu waren vergaan en een groep specialisten van uiteenlopende disciplines heeft zich lang gebogen over de vraag op welke wijze het geheel gereconstrueerd zou kunnen worden. De Dao Yin Tu bevat nauwelijks tekst, dus dat leverde weinig houvast. Verder is iedere illustratie een momentopname van een bewegende sequentie, maar het zou evengoed kunnen zijn dat ieder figuurtje een statische houding verbeeldt. De uiteindelijke reconstructie van de Dao Yin Tu is niettemin fraai.

Bij nadere bestudering van de vierenveertig figuren springen een aantal zaken direct in het oog. Op de Dao Yin Tu zijn zowel mannen als vrouwen te zien.

Sommigen zijn blootsvoets, de meesten zijn elegant geschoeid.

Sommigen dragen een tuniek –– gebruikelijk bij de Han-Chinese bevolking - anderen een broek – in zwang bij de noordelijke paardrijdende volkeren.

De mensen die op de Dao Yin Tu werden afgebeeld, waren het soldaten of acrobaten, boeren of burgers?

Sommige figuren hebben een ontbloot bovenlijf en lijken zich bezig te houden met ademhalingsoefeningen. Enkele anderen oefenen met een stok.

En zijn op de Dao Yin Tu bewegende oefeningen of juist staande houdingen afgebeeld?

Sommige figuren vertonen een opmerkelijke gelijkenis met onderdelen van de Ba Duan Jin. De Dao Yin Tu dateert van 200-150 v.Chr. en volgens de geschiedschrijving zou de Ba Duan Jin zijn vorm pas krijgen rond 1100 n.Chr en worden toegeschreven aan generaal Yu Fei. Wellicht heeft Yu Fei geschriften kunnen inzien waarin de Ba Duan Jin werd beschreven. Een andere mogelijkheid is dat de Ba Duan Jin voor die lange periode een levende traditie was, overgedragen van beoefenaar op beoefenaar.

of

My final days in Dalfsen. I’m trying to make time pass as slowly as possible, though so far without much success. As a small tribute to this green countryside, I’ve selected sixty-four photos I took from the window, which looks out over fields, a row of trees and the Vecht embankment.

*

There are just three copies of The Dynamics of Standing Still left.

*

And tomorrow morning, of course: the week kicks off with music. Have a lovely Sunday!

De laatste dagen in Dalfsen. Ik probeer de tijd zoveel mogelijk te vertragen, vooralsnog zonder veel resultaat. Als een kleine ode aan dit groene land selecteerde ik vierenzestig foto’s die ik maakte vanuit het venster, dat uitkijkt over akker, bomenrij en Vechtdijk.

*

Er zijn nog drie exemplaren van The Dynamics of Standing Still over. En zoals de koopman pleegt te zeggen: wie maakt me los?

*

En morgenochtend natuurlijk: de week begint met muziek. Een fijne zondag!

Just another ten days or so and we’ll be setting off for Portugal. The realisation that our time in Dalfsen is drawing to a close has gradually sunk in. The last frost and snow in winter, the pale green of the beech trees one last time this spring, and now grumbling for the final time about the cold May rains. And about house prices. They meant we couldn’t find a new home here and stay a little longer with the trees, the Vecht river and this very window.

Without going outside, you may know
the whole world.
Without looking through the window,
you may see the ways of heaven.
The farther you go,
the less you know.
Tao Te Ching 47

*

I’d like to draw your attention once again to the book promotion (please click and scroll down for English text).

*

*

*

And tomorrow morning, of course: the week kicks off with music. Have a lovely Sunday!

Nog een dag of tien en we vertrekken naar Portugal. Het besef van het naderende afscheid van het land van Dalfsen is gestaag gegroeid. Deze winter de laatste vorst en sneeuw, dit voorjaar nog één keer het dunne groen van de beuken en nu voor het laatst mopperen op koude mei-regens. En op de huizenprijzen. Die maakten dat het ons niet lukte hier een nieuw huis te vinden en hier nog wat langer te blijven.

Without going outside, you may know
the whole world.
Without looking through the window,
you may see the ways of heaven.
The farther you go,
the less you know.
Tao Te Ching 47

*

Graag nog een keer aandacht voor de boekenactie:

*

*

*

En morgenochtend natuurlijk: de week begint met muziek. Een fijne zondag!

or
with tea

The I Ching is not light reading that can easily be consumed in between other activities. You should therefore read the book in the quiet of your study. Don’t have a study? Then pop the book in your bag, hop on your bike or drive out of town, and find a lovely spot by the water. Sit or lie down comfortably, open the book, and the images and words will come to you more easily in that setting.

The painting above is entitled ‘Reading the Book of Changes by a Mountain Stream’ and was created by Uragami Gyokudo (1745–1820), a Japanese musician, painter, poet and calligrapher. It takes a bit of looking to spot the hut belonging to the person studying the book.

De I Ching is geen lichte lectuur die zich makkelijk tussendoor laat consumeren. Lees het boek daarom in je stille studeerkamer. Je hebt geen studeerkamer? Stop het boek dan in je tas, fiets of rijd de stad uit, en zoek een mooi plekje aan het water. Ga op je gemak zitten, of liggen, sla het boek open, en de beelden en woorden zullen op die plek met meer gemak binnenkomen.

Het werk hierboven heet ‘Lezen in het Boek van Verandering bij een bergbeek’ en is gemaakt door van Uragami Gyokudo (1745-1820), een Japanse muzikant, schilder, dichter en kalligraaf. Het vereist enig zoeken om de hut van de persoon die het boek bestudeert, in het schilderij terug te vinden.

sixty-four different views, one window

sixty-four times, one sunrise

Water below, Heaven above. Water sinks ever deeper, Heaven rises ever higher. As a result, they lose sight of one another. They drift apart and no longer understand each other’s story. The image of dispute and conflict.

The fog obscures the view. Fog in the brain obscures clear thinking.

Cold causes moisture to condense. A band of mist, clinging to the earth. The sun’s heat cannot possibly penetrate it. The mist intensifies. Heaven and Water drift apart.

The origins of the I Ching date back to the Zhou dynasty, which, in terms of duration, was the longest of all Chinese dynasties (1046–256 BC). In its first phase, the Western Zhou, central authority lay with the Zhou kings. Over the centuries, their power gradually waned, and in the subsequent Eastern Zhou, they fulfilled only a ceremonial role.

The Eastern Zhou dynasty is divided in the Spring and Autumn Period (771–481 BC) and the Warring States Period (475–221 BC). The various states fought each other for power; coalitions were formed, were played off against one another, and fell apart just as often. Ultimately, the easternmost of these states achieved hegemony and unified China as the Qin dynasty.

The Warring States period marked a long era of conflict and war. Despite, or perhaps precisely because of, all the turmoil, philosophy flourished as never before: the Hundred Schools of Thought, 諸子百家. It was the time of Confucius, Mencius, Laozi, Zhuangzi, Mozi, the Legalists and the Naturalists. The list of renowned philosophers who lived during this period is long.

In the introduction to Zhuangzi: The Complete Works, Kristofer Schipper offers a nuanced take on the prevailing historical view that has emerged of the Warring States Period.

In Welcome To The New Warring States, Chinese writer Hui Huang draws an analogy between the Warring States Period and the political situation in 2026.

Water onder, Hemel boven. Water zakt steeds dieper, Hemel stijgt steeds verder omhoog. Daardoor verliezen ze elkaar uit het oog. Ze verwijderen zich van elkaar en begrijpen elkaars verhaal niet meer. Het beeld van dispuut en conflict.

De mist verhindert het vrije zicht. Mist in het hoofd de vrije gedachte.

Kou doet vocht condenseren. Een band van mist, tegen de aarde geplakt. De warmte van de zon kan deze onmogelijk doordringen. De mist versterkt zichzelf. Hemel en Water drijven uit elkaar

De oorsprong van de I Ching gaat terug tot de Zhou-dynastie, in tijd gemeten de langste van alle Chinese dynastieën (1046-256 v.Chr.). In het eerste gedeelte ervan, de Westelijke Zhou, lag het centraal gezag bij de Zhou-koningen. Over de eeuwen verzwakte hun macht geleidelijk en in de eropvolgende Oostelijke Zhou vervulden zij slechts een ceremoniële rol.

De Oostelijke Zhou valt uiteen in de Periode van Lente en Herfst (771-481 v.Chr.) en de Periode van Strijdende Staten (475-221 v.Chr.). De verschillende staten bevochten elkaar om de macht; coalities werden gesmeed, werden uit elkaar gespeeld, en vielen evenzoveel keer uit elkaar. Uiteindelijk veroverde de meest oostelijke van die staten de hegemonie en verenigde China als de Qin-dynastie.

De Strijdende Staten-periode markeerde een lange periode van conflict en oorlog. Ondanks, of juist ten gevolge van, alle beroering kende de filosofie een ongekende bloei: de Hundred Schools of Thought, 諸子百家. Het was de tijd van Confucius, Mencius, Lao Zi, Zhuang Zi, Mo Zi, de Legalisten, de Naturalisten. De lijst van vermaarde filosofen die in deze periode leefden, is lang.

In de inleiding van Zhuang Zi, de Volledige Geschriften, nuanceert Kristofer Schipper het dominante historische beeld dat van de Periode van Strijdende Staten is ontstaan.

In Welcome To The New Warring States trekt de Chinese schrijver Hui Huang een analogie tussen de Warring States Periode en de politieke actualiteit anno 2026.

This is not merely a moment of disruption. It marks a paradigmatic shift in global logic. The world is moving from a system of mediated stability toward one of open rivalry. To understand this moment, China’s own history offers a useful analogy. In the Spring and Autumn period (770 to 476 B.C.E.), warfare was ritualized, legitimacy symbolically upheld by the Zhou king. But as the old order weakened, the Warring States period (approximately 475 to 221 B.C.E.) emerged. It was a time of classic anarchy marked by intense competition, innovation, and systemic transformation. Legalism, meritocracy, military standardization and bureaucratic statecraft all took shape in this crucible. The end of ritual was also the beginning of modern governance.
Hui Huang in Noēma

It is still early in the morning. In the distance, the sound of a locomotive building up steam. After the oppressive heat of late summer, it has suddenly cooled down. The smell of mist, coal and musty jute sacks.

I don’t have to go looking for my black Fei He Flying Pigeon bike – I used to park it every afternoon or evening in the spot I’d agreed on with myself. Finding this bike, carelessly parked amongst masses of other identical black Fei He bikes, is impossible. That’s what I discovered a few months ago, when I’d just arrived in Hangzhou.

My bag in the front basket, bike unlocked, and off I go. There aren’t too many cars about; all the more reason for people to be honking their horns. Later, back in the Netherlands, the sound of even a solitary horn will instantly transport me back here. To the blast of a locomotive, the smell of mist, a whiff of musty jute sacks, the acrid smell of coal fumes, and cycling.

I join the stream of silent cyclists. First, a stretch along the wide Huang Cheng Xi Lu, 黃城西路, the ring road. Like in many old towns, this was built on the site of the former city walls. Then I turn right, onto the street that runs alongside the lake.

There are a few small restaurants and modest shops where the staff set out their wares on the pavement early in the morning. Right by the roadside, on the pavement, a number of bicycle repairmen are already sitting, waiting for customers. A box of tools and a few spare parts, a standing bicycle pump. That’s all there is to it, but it’s enough to fix the common bicycle mishaps. The fog here is breaking up into patches, through which a watery sun peeks out.

The road follows the northern shore of Xi Hu, the famous West Lake. I cycle along this road every working day of the week to get to a small training centre on the grounds of the old Ling Yin Temple. Luo Zhen is in charge there, and I’ve been training under him for the past few months. I stop for a break halfway through the ride.

An entrance gate, a ticket office, and a small bus park. Every day I pass by here, there are groups of Chinese visitors. They come to see the tomb and memorial of one of the country’s historic national heroes, General Yu Fei. Could you compare him to Michiel de Ruyter or Horatio Nelson? Throughout the centuries, Yu Fei has been a model of integrity for all Chinese people. He is patriotism personified.

Yu Fei was born in 1103, during the Northern Song dynasty. It was a time of political unrest. From the north, the fierce Jurchen horsemen were invading the country. Eventually, the imperial court was forced to retreat to the south of the empire. Hangzhou became their capital, and the dynasty was henceforth known as the ‘Southern Song’.

A young Yu Fei enlists in the army and quickly rises through the ranks. As a commander, he leads campaigns against the Jurchen, who have established their Jin dynasty in the north.

Yu Fei is successful in defending the fatherland, but not everyone at the court in Hangzhou is pleased about this. There is envy, and a conspiracy is hatched against him. Once recalled to Hangzhou, he is accused of high treason, imprisoned and ultimately put to death.

His rehabilitation was not long in coming. A temple was erected in his memory on the northern shore of Xi Hu.

After the north, the south eventually fell too. The Southern Song dynasty was overrun by yet another nomadic people, the Mongols. Under the leadership of Kublai Khan, a grandson of Genghis Khan, China was reunited, albeit under foreign rule.

Hangzhou is no longer the capital. That honour now falls to Khanbaliq, which we now know as Beijing. Hangzhou remains an important cultural centre, and during the reign of Kublai Khan, the city is visited by a remarkable guest.

Yu Fei is not only remembered as one of the most capable generals in Chinese history. He is also regarded as the founder of Hsing I Chuan or Xing Yi Quan. This is considered one of the three Chinese internal martial traditions, alongside Tai Chi Chuan and Ba Gua Zhang. Yu Fei is said to have developed Hsing I Chuan from various sources. As is often the case in history, all manner of things are not always rightly attributed to prominent historical figures and heroes. It is therefore a matter of debate whether the Hsing I Chuan tradition actually began with Yu Fei.

Martial traditions were generally passed down without being recorded in writing. Knowledge and experience were transmitted only within the clan or family or, in exceptional cases, to a trusted confidant who had, over a long period, proven themselves worthy of receiving that knowledge. Recording techniques and insights on paper would inevitably have led to the leakage of vital information. The transmission took place in a practical and physical manner and was based on ingraining movement patterns through repetition. A theoretical foundation was, in fact, not an issue – or perhaps better put – the theory was interwoven with physical practice.

We must also realise that the circles in which the various martial arts were practised were, as a rule, illiterate. Only a small elite within Chinese society was literate, and the majority of the military profession did not belong to this group.

During the 19th century, there was a growing recognition in China that martial disciplines constituted an essential part of the country’s cultural heritage. Doctors recognised that, in an adapted form, these disciplines could play a role in preventive medicine. Political philosophers and activists saw their potential for education, for fostering discipline and for strengthening national consciousness. The techniques and history of a number of martial disciplines were now viewed, researched and described in a new light. Despite this, many gaps remained in our understanding of their origins and the lines of transmission. Legend and reality are often difficult to distinguish from one another.

A central training posture in Hsing I Chuan, the san ti shi — the triangular stance — may well have originated in the use of the lance in Yu Fei’s infantry. Over the centuries, the ‘open’ san ti-stance evolved into the more ‘closed’ chen bao zhuang.

So let us assume that General Yu Fei was indeed the founder of Hsing I Chuan. For several centuries, there is no mention of it, and it appears to have been lost. It was not until around the transition from the Ming to the Qing dynasty that a certain Master Ji Ji-Ke, also known as Ji Long-Feng, discovered a training manual by General Yu Fei and gave Hsing I Chuan its current form. The style spread, and one of the custodians of the tradition in the 19th century was Guo Yun-Shen. His pupil was Wang Xiang-Zhai, and it was with him that the I Chuan tradition began, with its range of standing training postures. According to this lineage, there is therefore a direct connection between Yu Fei and the practice of standing chi kung today.

Another tradition associated with Yu Fei is the Ba Duan Jin, the Eight Brocade Exercises. He is said to have devised this series of exercises and used them to enhance the physical and mental resilience of his soldiers. The exact form in which the Ba Duan Jin was practised in Yu Fei’s time has been lost in the mists of time. Between the Song-Dynasty at the beginning of the 12th century and the present day, the Ba Duan Jin has been widely emulated and has evolved into countless variations.

of

Het is nog vroeg in de ochtend. In de verte het geluid van een op stoom komende locomotief. Het is na de drukkende hitte van de nazomer plotseling afgekoeld. De geur van mist, kolen en muffe jute zakken.

Ik hoef niet naar mijn zwarte Fei He Flying Pigeon-fiets te zoeken - die stal ik iedere namiddag of avond op de met mijzelf afgesproken vaste plek. Het terugvinden van deze fiets, indien achteloos gestald tussen massa’s andere geheel identieke zwarte Fei He’s is ondoenlijk. Zo ondervond ik een aantal maanden geleden, toen ik net in Hangzhou was gearriveerd.

Mijn tas in het stuurmandje, fiets van het slot, en op weg. Er zijn niet al te veel auto’s; des te meer wordt er getoeterd. Later, terug in Nederland, zal het geluid van ook maar een eenzaam toetergeluid me op slag naar hier terugbrengen. Naar het geblaas van een locomotief, de geur van mist, een flard muffe jute zakken, het zuur van kolendamp, en fietsen.

Ik meng me in de stroom van zwijgende fietsers. Eerst een stuk over de brede Huang Cheng Xi Lu,黃城西路, de ringweg. Die, zoals in het geval van veel oude steden, is aangelegd op de plaats waar eens de stadswal stond. Dan rechtsaf, de straat in die langs het meer loopt.

Er zijn wat kleine restaurants en bescheiden winkels waar het personeel in de vroege ochtend de nering buiten uitstalt. Direct langs de straat, op het trottoir, zitten al een heel aantal fietsenmakers te wachten op klandizie. Een kist met gereedschap en wat onderdelen, een staande fietspomp. Meer is het niet, maar genoeg om de veelvoorkomende fietseuvels te verhelpen. De mist wordt hier tot flarden, waartussen een waterige zon zich meldt.

De weg volgt de noordelijke oever van het Xi Hu, het befaamde Westmeer. Ik fiets deze weg iedere werkdag van de week. Om naar een klein trainingscentrum op het terrein van de oude Ling Yin-tempel te komen. Luo Zhen heeft daar de leiding en deze maanden ben ik bij hem in de leer. Halverwege de rit een pauze.

Een ingangspoort, een loket voor de verkoop van entreekaartjes, een kleine parkeergelegenheid voor bussen. Iedere dag dat ik hier passeer, zijn er groepen Chinese bezoekers. Ze komen voor het graf en de gedenkplaats van een van de historische nationale helden, generaal Yu Fei. Zou je hem kunnen vergelijken met Michiel de Ruyter of Horatio Nelson? Door de eeuwen heen staat de persoon van Yu Fei voor alle Chinezen model voor onkreukbaarheid. Hij is vaderlandslievendheid in persoon.

Yu Fei wordt geboren in 1103, tijdens de Noordelijke Song-dynastie. Het is een politiek onrustige tijd. Vanuit het noorden vallen de woeste ruiters van de Jurchen het land binnen. Ten lange leste moet het keizerlijke hof zich in het zuiden van het rijk terugtrekken. Hangzhou wordt hun hoofdstad en de dynastie heet nu ‘Zuidelijke Song’.

Een jonge Yu Fei neemt dienst in het leger en klimt snel op in rang. Als bevelhebber leidt hij veldtochten tegen de Jurchen, die in het noorden hun Jin-dynastie hebben gesticht.

Yu Fei is succesvol in het verdedigen van het vaderland, maar aan het hof in Hangzhou is niet iedereen daar gelukkig mee. Er is afgunst, er wordt tegen hem samengespannen. Eenmaal teruggeroepen naar de Hangzhou, wordt hij beschuldigd van hoogverraad, gevangen gezet en uiteindelijk ter dood gebracht.

Zijn rehabilitatie laat niet lang op zich wachten. Ter nagedachtenis verrijst er op de noordelijke oever van Xi Hu een tempel.

Na het noorden bezwijkt later ook het zuiden. De Zuidelijke-Song wordt onder de voet gelopen door weer een ander ruitervolk, de Mongolen. Onder aanvoering van hun leider, Kublai Khan, een kleinzoon van Dzjengis Khan, wordt China weer verenigd, zij het onder vreemde overheersing.

Hangzhou is nu hoofdstad af. Die eer valt te beurt aan Khanbaliq, dat we nu kennen onder de naam Beijing. Hangzhou blijft een belangrijk cultureel centrum en tijdens de regeerperiode van Kublai Khan wordt de stad bezocht door een opmerkelijke gast.

Yu Fei gaat niet alleen de geschiedenis in als een van de bekwaamste generaals uit de Chinese geschiedenis. Hij wordt ook beschouwd als de grondlegger van de Hsing I Chuan of Xing Yi Quan. Dit wordt beschouwd als een van de drie Chinese interne martiale tradities, naast Tai Chi Chuan en Ba Gua Zhang. Yu Fei zou uit verschillende bronnen de Hsing I Chuan hebben ontwikkeld. Zoals dat in de geschiedenis vaak gebeurt, worden aan vooraanstaande historische figuren en helden niet altijd terecht allerlei zaken toegeschreven. Het staat dan ook ter discussie of de Hsing I Chuan-traditie wel met Yu Fei begint.

De overlevering van martiale tradities geschiedde in de regel zonder schriftelijke vastlegging. Kennis en ervaring werden alleen binnen clan of familie overgedragen, of bij uitzondering aan een vertrouweling die zich over een lange periode waardig had getoond de kennis te kunnen ontvangen. Technieken en inzichten op papier vastleggen betekende met zekerheid het weglekken van vitale informatie. De overdracht geschiedde op praktische en lichamelijke wijze, en was gebaseerd op het inslijten van bewegingspatronen door herhaling. Een theoretische onderbouwing was in feite niet aan de orde - of misschien beter gezegd - de theorie was vervlochten in de lichamelijke praktijk.

Ook moeten we ons realiseren dat de kringen waar de verschillende martiale disciplines circuleerden in de regel ongeletterd waren. Alleen een kleine bovenlaag van de Chinese maatschappij was de geschreven taal machtig, en daar hoorde het gros van de militaire beroepsgroep niet bij.

In de loop van de 19de eeuw groeide in China het besef van de martiale disciplines als essentieel cultureel erfgoed. Artsen onderkenden dat deze, in aangepaste vorm, een rol zouden kunnen hebben binnen preventieve geneeskunde. Politieke filosofen en activisten zagen de potentie ervan voor opvoeding, het versterken van discipline en nationaal bewustzijn. Techniek en geschiedenis van een aantal martiale disciplines werden nu met andere ogen bekeken, onderzocht en beschreven. Ondanks dat bleven er veel hiaten in de kennis van hun ontstaansgeschiedenis en de lijnen van overdracht bestaan. Legende en werkelijkheid zijn vaak niet goed van elkaar te scheiden.

Een centrale trainingshouding binnen Hsing I Chuan, de san ti shi - de driehoeks houding, kan heel goed zijn oorsprong hebben gehad in het gebruik van de lans in Yu Fei’s infanterie. De ‘open’ san ti-houding evolueerde in de loop van de eeuwen in de meer ‘gesloten’ chen bao zhuang.

Laten we dus aannemen dat generaal Yu Fei inderdaad aan de basis stond van Hsing I Chuan. Voor een aantal eeuwen wordt er geen melding van gemaakt en lijkt het verloren te zijn gegaan. Tot rond de overgang van Ming- naar Qing-dynastie een zekere meester Ji Ji-Ke, ook wel Ji Long-Feng, een trainingshandleiding van generaal Yu Fei vindt en Hsing I Chuan zijn huidige vorm geeft. De stijl verspreidt zich en een van de houders van de traditie in de 19de eeuw is Guo Yun-Shen. Diens leerling is Wang Xiang-Zhai en bij hem begint de I Chuan-traditie met zijn scala aan staande trainingshoudingen. Volgens deze overdrachtslijn is er dus een directe connectie tussen Yu Fei en de beoefening van staande chi kung heden ten dage.

Een andere traditie waarmee Yu Fei in verband wordt gebracht, is de Ba Duan Jin, de Acht Brokaat Oefeningen. Hij zou deze serie oefeningen hebben ontworpen en ingezet om de fysieke en mentale weerbaarheid van zijn soldaten te verhogen. De exacte vorm waarin de Ba Duan Jin in de tijd van Yu Fei werd beoefend, is in de mist van de tijd verdwenen. Tussen de Song-dynastie aan het begin van de 12de eeuw en het heden heeft de Ba Duan Jin veel navolging gekend en is in talloze variaties geëvolueerd.

of

Brocade (/broʊˈkeɪd/) is a class of richly decorative shuttle-woven fabrics, often made in coloured silks and sometimes with gold and silver threads …

text to follow
tekst volgt later
內容稍後補上
o texto será publicado mais tarde
teks sal volg
il testo verrà aggiunto in seguito
der Text folgt später
teksti lisätään myöhemmin

wu chi posture

no1. Two Hands Hold up the Heavens

no2. Drawing the Bow to Shoot the Eagle, variation

no 3. Separate Heaven and Earth

no 4. Wise Owl Gazes Backwards or Look Back

no 5. Sway the Head and Shake the Tail

no 6. Two Hands Hold the Feet to Strengthen the Kidneys and Waist

no 7. Clench the Fists and Glare Fiercely

no 8. Bouncing on the Toes

wu chi posture

.

of

Brokaat is een zijdeweefsel met ingeweven, meestal grote figuren, vaak met goud- of zilverdraad doorweven ..

tekst volgt later
text to follow
內容稍後補上
o texto será publicado mais tarde
teks sal volg
il testo verrà aggiunto in seguito
der Text folgt später
teksti lisätään myöhemmin

wu chi posture

no1. Two Hands Hold up the Heavens

no2. Drawing the Bow to Shoot the Eagle, variation

no 3. Separate Heaven and Earth

no 4. Wise Owl Gazes Backwards or Look Back

no 5. Sway the Head and Shake the Tail

no 6. Two Hands Hold the Feet to Strengthen the Kidneys and Waist

no 7. Clench the Fists and Glare Fiercely

no 8. Bouncing on the Toes

wu chi posture

.

of

vierenzestig verschillende uitzichten, één venster

vierenzestig keer, één zonsopgang

The image shows a human figure, seen in profile. Only the torso and head are depicted. The whole composition bears a resemblance to a foetus. Inside the body, there are no bones, organs or blood vessels, as one might expect. Instead, there is a grove of mulberry trees, the Great Dipper constellation, a mountain range, a ploughing farmer, a raging torrent, a pagoda, a bridge and much more. The entire outside world can be found inside the human body. An unexpected interpretation of anatomical illustration.

There is one exception. One single object is depicted outside the body. Just above the crown, a tiny grain of millet floats. The accompanying text states:

Te zien is: een mens, en profil. Alleen de torso en het hoofd zijn afgebeeld. Het geheel heeft wel iets weg van een foetus. Binnen in het lichaam zijn geen botten en organen en bloedbanen weergegeven, zoals wij dat zouden verwachten. Wel: een moerbijbos, de Grote Beer, een hooggebergte, een ploegende boer, een wilde waterstroom, een pagode, een brug en nog veel meer. De gehele buitenwereld is te vinden binnen in het menselijk lichaam. Een wonderbaarlijke opvatting van de anatomische illustratie.

Er is één uitzondering. Er is één object buiten het lichaam afgebeeld. Net boven de kruin zweeft een kleine gierstekorrel. De begeleidende tekst zegt: