Dit is een vervolg op WAKE UP.
Met mijn ogen dicht is donker, en dat verandert niet als ik ze open. Van de kamer waar ik slaap, studeer en schrijf, en waarvan de ramen overdag uitzicht geven op het weiland aan de zijkant van ons huis, de landweg met eiken en de dijk langs de Vechtdijk is niets te zien. Het duurt even voor ik het zacht, regelmatig getrommel van regen op het platte dak opmerk. Het geluid en de duisternis lopen in elkaar over.
Ik pak mijn telefoon, hoewel ik onlangs had besloten had om dat niet meer te doen, als in het midden van de nacht ontwaak. Excuus voor mijn halfslachtigheid, het was de gewoonte die mijn hand stuurde. Het licht van het scherm onthult een volgende dimensie van de duisternis. De werkelijkheid van het geruststellende trommelgeluid is een kille decemberregenbui.
Het scherm geeft 03.18 aan. Op de grens van waken en slapen open ik de weerapp. Icoontjes van wolk en maansikkel verdrijven het besef van de gure buitenwereld. Telefoon uit, omdraaien, warm dekbed, koele adem.
03.25. Wacht even. Wolken en een halve maan? Het regent toch? Een app die het toekomstige weer niet nauwkeurig voorspelt, is tot daar aan toe. Maar dit gaat alleen om het bevestigen van de huidige weersituatie. Dat is toch niet te veel gevraagd? Telefoon weer aan, een andere weer-app geopend. Gelukkig geeft deze mij wel de bevestiging die ik als digitaal mens nodig heb en zoek. Ja, het regent inderdaad.
03.28. De regen roept herinneringen op aan de regen uit mijn kindertijd. Deze kondigde zich aan met verspreide spatten van de eerste druppels op het wateroppervlak. Daarna volgden het geruis, gerommel en getrommel op het platte dak van onze woonboot.
Later kwam daar het geluid van regen op het tentdoek bij. En het geluid van regen op het schuine dak van de zolderkamer tijdens een logeerpartij. En regen op een paraplu. Op het bladerdak van de boom waaronder ik schuilde. Op de capuchon van mijn regenjas. Op het dak van mijn oude caravan. Op het dak van de auto. Op het dak van de groene Volkswagen-camper. Op het glas van de groentekas. Op het dak van ons boshuis.
03.30. Het monotone getrommel wordt plotseling onderbroken door een korte intensivering, intens en veel luider. Overdag zou de verhouding doen vermoeden dat het om een windvlaag gaat. Een windvlaag die de doorweekte eik die over het platte dak groeit, doet schudden en een watermassa naar beneden doet kletteren. In mijn halfslaap zie ik echter een grijnzende bosgeest, die in zijn enthousiasme over een nieuw verworven paraplu, van vreugde op en neer springt.
05.12. Ik laat me meevoeren door de slaap, door de wind en de regen. Over de weide, de dijk en de rivier, naar het volgende dorp, een stad. Van Hessen tot aan de Noord-Duitse Waddenzeekust ligt een enorme blauwe deken.
Weawow.
06.48. De wereld wordt nog groter. Wind en regen kennen geen landsgrenzen. Klinken regendruppels hetzelfde op een plat dak in Groenland?
Windy, the most beautiful weather app of all.
06.51. Lange lijnen van verbinding.
Apple weather is waiting to see which way the wind blows and patiently waiting to see what the others come up with.
07.04. Ik word wakker en het besef van de ononderbroken lijnen en enorme spiralen vervaagt. Het enige wat nog van de regen overblijft, is af en toe een laatste druppel die van de boom op het dak valt.
HET BEELD: tweemaal het trigram Water. Water neemt een speciale plaats in binnen het taoïstische gedachtegoed. Niets is zo zacht en meegaand als water, schreef Lao Zi, maar toch overwint het alles wat sterk en solide is. Het zoekt altijd de laagste plaatsen op, plaatsen die door anderen worden geminacht en gemeden. Tegelijkertijd kan water ook opstijgen naar de hogere regionen van de atmosfeer, in de vorm van damp en wolken. Om meegevoerd te worden naar waar de wind waait.
Zonder enig vooropgezet plan verenigt water zich met zichzelf. Druppels, een plas, een rivier, een meer, de diepste zee. Tweemaal het trigram water: het beeld van het ondoorgrondelijke, van duisternis, van het donker.
Wordt vervolgd …