Het uitzicht tijdens een maanloze nacht.
Vervolg van dag 4.
Vrede went maar al te gauw. Voorspoed wordt snel een normaliteit, of het er altijd geweest is. Ze maken blijkbaar gemakzuchtig. Je dacht dat het altijd wel zou voortduren, maar er hoeft weinig te gebeuren of de erosie zet in.
Welke lijn verandert het eerst? Als we de dobbelsteen vragen: de tweede lijn.
Deze verandert van ononderbroken in onderbroken.
Het Vuur onder Aarde. De zon ging onder, het licht is uit. Staat ons en lange nacht, een lange winter te wachten? Een kleine verschuiving en de situatie keert van Voorspoed in Het Licht Verdwenen.
Wordt hier verwezen naar een terugkeer naar de Donkere Middeleeuwen? Of is het een hint naar de transformatieve wereld van de darmen en het microbioom, waar geen licht kan binnendringen?
Jonas’ transformatie vond plaats in het binnenste van een walvis. Daar is het inderdaad pikdonker. En ook nog eens in de pijlloze diepte van de zee.
Het kan verkeren: in de maag van het zeemonster maakten Geppetto en Pinocchio het gezellig en licht met een paar kaarsen.
Of moeten we de verduistering dichter bij huis zoeken? Onder de deurmat bijvoorbeeld, waar zich een donkere, nog grotendeels onontdekte wereld bevindt. Een last frontier van microleven. Mocht je tijd hebben, lees het fascinerende boek: Never Home Alone, from microbes to millipedes, camel crickets and honeybees, the natural history of where we live van Rob Dunn.
Of handelt het over het uitzicht tijdens meditatie en diepe introspectie?
Zou het een verwijzing zijn naar censuur en zwart weggelakte documenten?
Hoe het ook zij, niets is voor eeuwig. Eens keert het licht weer terug.
Wordt vervolgd in …
